درد تنهایی خود را به که گویم

   به که گویم که در این جامعه ی خالی از عشق

   همه در تــــاب و خروشند

   همه چون ســــــــرو به بالا نگرند

   و به فـــغان از غم هستی

   که توانــــــــــد که مرا یاد کند

   و صدای نفـــــــسم را برد تا برسد بر دل یار

   من که خواهم ولی افسوس که نتوانم

   از اینــــــجا بـــــــــرم

   چــون که بر دســـت و به پایـــم

   بنشینند گلی از گل ریحان

   من به سان گلی از باغ گل یاس بودم

   که ندانم چگونه به شــکوفایــی خود شاد شوم

   که تواند کـــه مرا شـــاد کند

   و دل غـــــم زده ام را

   به سرود غم هـــــستی بسراید

    آه......!!!!

                    شب مهمونی ابرا شب خالی از ستاره
                          شب انتظاره بارون که بباره یا نباره
                        مونده از تمومه دنیا مرد کوچه گرد پاییز
                       آخرین رهگذر شب با ترانه ایی غم انگیز
                      حالا من مونده یه سایم که اونم عمری نداره
                    وقتی آخرین چراغ کوچه پلک رو هم می ذاره
                     می ریزه غم صداشو تو سکوت سرد کوچه
                         همه سرودش اینه بازیه زندگی پوچه
                 نه یه روز حتی یه ساعت سری بودیم توی سرها
                                 کسی بودیم تو جماعت
                    خیلیا نشون می دادن منو با حرف و اشاره
                   به همه هم می گفتند اینو عاشق هزار ستاره
                    حالا من مونده یه سایم که اونم عمری نداره
                وقتی آخرین چراغ کوچه پلک رو هم می ذاره...!